सबै कुरो दिल्ली भरोसे
वार्ता त्यत्तिकै पनि हुन्न रे । त्यसमा पनि माओवादी सर्तहरु रहेछन । सर्तहरु चै उसले कहिले समात्ने कहिले छोड्ने गरेका विषयहरु कालापानीवाट भारतिय सेना हटाउनुपर्नेअसमान सन्धी सम्झौता खारेज हुनुपर्ने अनी सिमा समस्या समाधान गर्नुपर्ने रे । भारतले यत्ति गर् यो भने बल्ल माओवादी भारतसंग वार्तामा बस्ने रे ।
सरकार दिल्लीवाटै चलेकाले अब यो सरकारसंग सहमतिको कुरो गर्नु व्यर्थ रहेको निष्कर्षका साथ अब लडेपनि दिल्लीसित लड्ने रे माओवादी । अनी सहमतीका लागि छलफलमा बसेपनि दिल्लीसितै बस्ने रे । माओवादीको यो भनाईवाट राजसंस्था जीवीतै रहेको बेला तत्कालीन सरकारले माओवादीलाई वार्ताका लागि गरेको आव्हानको प्रतिकृया स्वरुप दिएको अभिब्यक्ति याद आयो । शेरबहादुर दोस्रो पटक प्रधानमन्त्री भएपछि उनले माओवादीलाई वार्तामा आउन आव्हान गरेका थिए । त्यो बेलामा माओवादीले यही शैलीमा नोकरहरुसित वार्ता नगर्ने मालिकसितै गर्ने भनेका थिए । अहिले त्यही शैलीमा अब नेपालका नेताहरुसित हैन रे उनीहरुको प्रभु दिल्लीसितै वार्ता गर्ने रे ।
त्यही शैलीमा आज प्रचन्ड नयांबानेश्वरको मंचमा मच्चिमच्ची एमाले र कांग्रेससित सहमतिका लागि वार्ता गर्दा दिल्लीको मुख ताकेर बसेकाले अब यिउ दलहरुसित हैन सिधा दिल्लीसित वार्ता गरेर सहमती गरिने बताए । वाह क्या राष्ट्रियता माओवादीको । राष्ट्रिय समस्या समाधानका लागि यहीकै दलसित वार्ता नगरी नेपालको आन्तरिक समस्या समाधान गर्न भारतसंग वार्तामा बसेर सहमती गर्ने रे उसले भन्न खोजेको के हो कुन्नि । अब नागरिक सर्वोच्चता दिल्लीनै पुग्यो रे । त्यसैले दिल्लीसित वार्ता गरेर नागरिक सर्वोच्चता नेपाल ल्याउने रे ।
वार्ता त्यत्तिकै पनि हुन्न रे । त्यसमा पनि माओवादी सर्तहरु रहेछन । सर्तहरु चै उसले कहिले समात्ने कहिले छोड्ने गरेका विषयहरु कालापानीवाट भारतिय सेना हटाउनुपर्नेअसमान सन्धी सम्झौता खारेज हुनुपर्ने अनी सिमा समस्या समाधान गर्नुपर्ने रे । भारतले यत्ति गर् यो भने बल्ल माओवादी भारतसंग वार्तामा बस्ने रे ।
सुन्दा गजब बोले माओवादी नेताले भन्ने लाग्छ नै लाग्नु पनि स्वभावीकै हो । कम हो र सिधा सिधा भारतलाई तसा्रउनु भारतलाई चुनौती दिनु चानचुने काम हो र ? त्यसमा थप कालापानीवाट सेना हटाउने कुरा गरेको छ सिमा समस्या समाधानको सर्त अगाडि सारेको छ । के यो राष्ट्रियताको विषयमा गहन र जिम्मेवार कुरा हैन र ?
पक्कै हो । यदी मागमा अडिग रहने हो भने । सत्ता नपाएर बहुला झै भएर कहिले के कहिले के गरिरहेको माओवादी के आफ्ना मागमा अडिग रहनसक्छ भारतका अगाडि ? यो त्यही माओवादी हो जसले द्धन्द्धकालमा अब भारतसित सिधा सुरुगं युद्ध गर्ने भन्दै सिमामा सुरुगं खन्ने नाटक गरेको छ । यो त्यही माओवादी हो जो सरकारमा बस्दा भारतसंग त्वम् शरण गरेको । चर्का भाषण गरेर न कालापानीवाट भारतिय सेना भाग्छन र लौ अब माओवादीले के के गर्ने भयो भनेर भारतले वार्ताका लागि बोलाउंछन । यो केवल भ्रम फैलाएर नागरिकलाई ओ हो माओवादी त खतरनाक हो नि भन्ने भ्रम फैलाउने बाहेक केही काम हैन ।
उनको बोलीवाट यस्तो लाग्यो अहिलेको लडाई सत्ताधारी दल र माओवादीविचको हैन सिधा माओवादी र भारतको हो । अनी उसले अहिले गरिरहेको आन्दोलन आम हड्ताल सबै दिल्लीलाइ डराउन गरेको रहेछ । परे नेपालमा पनि वार्ता गर्ने रे तर नेपालमा वार्ता गर्दापनि दिल्लीको निर्णय कुरेर बस्ने रे । के यसवाट माओवादीको मानसिकता स्पष्ट हुन्न र ?
सांढे २ दिने आम हड्तालको समापन गर्दै नयांबानेश्वरमा आयोजीत सभालाई सम्बोधन गर्ने प्रचन्ड हुन या बाबुराम भट्टराई दुबैको भाषणको केन्द्रविन्दु थियो भारत । यो भारतभक्ती हो या भारतलाई चुनौती त्यो बुझ्न सकिएन । तर नेताहरुको बोली सुन्दा सरकारमा जाने वातावरण बनाईदिन अनुनय गरेको झै लाग्यो ।
सधै बैदेशिक हस्तक्षेप भयो भनेर कुर्लिरहने माओवादीले आफ्नो राष्ट्रको आन्तरिक समस्या समाधानका लागि किन दिल्लीलाइ गुहारिरहनुपर् यो औपचारिक रुपमै यसले के बैदेशिक हस्तक्षेप रोकिन्छ कि थप बढ्छ
माओवादीका लागि गिरिजाप्रसाद कोइराला अनी माधव नेपालभन्दा मनमोहन िसंहनै प्यारो भएको प्रमाण हो यो । आन्तरिक समस्या समाधानका लागि विदेशीसंग वार्तामा बस्न गुहार माग्ने पार्टीले नागरिक सर्वोच्चता राष्ट्रिय अखन्डता र बैदेशिक हस्तक्षेपको विरोधको नाटक बन्द गरे हुन्छ ।
बाहिरवाट हेर्दा कत्रो ठुलो क्रान्तीकारी काम गरेको झै देखिएपनि आन्तरिक रुपमा भने लौ न समस्या समाधान गरिदेउ हामी सहमतीका लागि तयार छौं भनेर माओवादीले दिल्ली गुहारेको हैन माओवादीले भनेझै भारतको इशारामा बनेको माधव नेपालको सरकार कठपुतली हो भने भारतसंग वार्ता गरेर माओवादीको नेतृत्वमा सरकार बन्यो भने त्यो चै राष्ट्रिय सरकार हुन्छ त
अन्तमा दिल्लीसित मात्र वार्ता गर्ने भनेपछि मंगलवार बेलुका कठपुतली सरकारका प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालसंग प्रचन्डले छलफल गरेको समाचार आएको छ ।
© 2009, हाम्रो ब्लग. All rights reserved.
Loading ...
Ram bd lama said
am December 22 2009 @ 9:01 PM
“”Sugauli sandhi re”” ????? yo sandhi ko kura uthayera Greater Nepal ko muddha utahyo bhane—— ahile samma sampradaayik raajniti gardai aayera India ko dalali gardai aayeko paap pakhalin cha. tesaile jaatiye/sampradaayik raajniti turunta banda gar!!!! Greater nepal ko muddha maa aghi bad!!!!!!! teti garyo bhane maaobadi le sampurna jantako saath paucha….!!!! yek sambridhha Greater Nepal bancha.
jaya nepal, jaya nepali
Eklavya Sharma, said
am December 22 2009 @ 10:42 PM
Maoist has two messages to two different parties.
Implicit Message to India and its Officials:
You are omnipotent. You are the only one. We bend on your knees. Forgive and forget our mistakes. By now we have internalized all our success is orchestrated by you – giving us warm and cozy shelter for not one or two but 10 whole years, thanks for initiated 12 pts agreement without which we have never had been able to safe land but had faced the destiny of “The Shinning Path” or only YOU know what. This is politics and we have to wear the most patriotic mask and you know how it works with innocent and ignorant people. We have ingested this idea in Nepalese people’s mind that to be an anti-Indian is the definition of being patriotic. Do not go with what we say to Nepalese in speech but please try to relate how our hidden moves are directed towards your wishes. Lastly, “Tu me ba mata cha pita tume ba, Tu me ba bandu cha sakha tu me ba, tu me ba bidya dabidam tu me ba, tu me ba sarwam ma ma dev dev”
To Innocent Nepalese:
This is puppet government. India has the remote control and government is channelized by Indian officials. We are the most patriotic force. The fact is Maoists are the most fragile force when it comes to nationality. What happened to those treaty and Kalapani issues when Maoists were in India?
The truth is most government in Nepal is influence by India, both in past and present . Old parties especially Congress at least had pause for a minute dealing with India. BP Koirala never wanted King Tribuvan to fly to Delhi and make negotiation with Rana facilitated by Nehru and Indian official. He intended to capture Palpa and move Tribhuvan there to make negotaion with Ranas.
With such speech what Maoists are doing is, extending Indian influence to be deciding factor to make and break Nepalese government. Unofficially, Maoists are pushing Nepal to be less than Sikkim but more than Bhutan to India with such speech. In fact India got what they actually needed on that speech.
haminepali said
am December 23 2009 @ 12:24 AM
यो संसदबादी भारतीय दलालहरुलाइ प्रचंडेले कस्तो प्याच प्याच भनेको होला ??? चोरलाइ चोर भन्यो भने चित दुख्छ के !
radicalDemocrat said
am December 23 2009 @ 2:56 AM
http://www.mysansar.com/archives/2009/12/id/7974
३ – ३ दिनको बन्दको बाबजुतपनि “राजधानी” जस्तो “शहरी” क्षेत्रमा येत्रो मान्छेको भिड कसरि भो ??? यस्तो exclusive दृश्यले माओबादीलाई लिट्टे बनाउछु भन्ने सपनाबाजहरु धेरैको हौसला गिराउछ ! यी आन्तंककारीहरुको जनसभामा मान्छेहरु समर्थन दिन किन आउछन???? कस्ता भेंडा जस्ता नेपालीहरु !
कटुवालको छोटे फुर्ति, एमालेको ब्वाँसो नीति, कांग्रेस र भारतको insecurity ले संसदिय दलहरुलाई थाग्नामा सुताउदै छ ! यत्रो ठुलो जनसागरलाइ offensive रुपमा परिचालन गर्ने हो भने सिंह दरबारको त के कुरा भद्रकालीको एक-एक इँटा झिक्न पुग्छ !
Eklavya Sharma, said
am December 23 2009 @ 4:16 AM
The weakness of people who believe in liberal democracy is they seldom organize for a political case to that extent as those of extreme left wing, in case of Nepal Maoist. It makes them look weak in spite of their huge silent mass support. Maoist has the most verbose and vocal, aggressive and full-time-politics employed minority. 30% of those who voted for Maoist are not their full time cadre but neutral swing voters who once voted Congress, another time UML, and another time some independent person and sometime even did not vote anybody assuming that all parties are worst.
People who works in small shops, farm, have some service etc and who believe in liberal democracy has to work for their bread and butter. Such three day demonstration in street is the full time work for these Maoist and their income source is , pressurized donations, rubbery, UN money they getting for “chapamar” . How many people are there in street for three days- 50000, one lakh or two lakh. ? There are twenty times more people in their homes, workplace, who are not supporter of Maoist. They have to work to feed themselves and their children, for their educational and medical expense. These Maoist feed on robbed money from past robbery, ransoms, donations from the same small workers who has to work to donate these Maoist whose work is to demonstrate in streets. The common people have to offer hard day sweat to buy even a small Chinese use-and-throw camera from their pocket money while Prachanda’s son is wrapping more than one lakh worth camera in his neck from the same robbed money. How shameless these leaders are who feed on the money provided by UN which is funded mostly by western democracy and to that same democracy they called “dalal pujibadi”.
Even 30 days demonstration is not a big issue for them as long as their daily expense is sponsored from some fund which is available without working. In fact they can add couple thousand more people when they have fund to provide these people two square of meal in poverty stricken and high unemployed place like Nepal. Thanks to UN and Nepalese government who are giving them the required fund to do their job as best as they can.
Anti YCL said
am December 23 2009 @ 4:38 AM
Just read the news about how these bandhs are affecting common people. I think this is also small part of civilian supremacy.
http://www.myrepublica.com/portal/index.php?action=news_details&news_id=13131
Banda throws life out of gear
REPUBLICA
KATHMANDU, Dec 22: The Maoists´ three-day banda threw life out of gear outside the valley. While the poor were forced to go without food supply, businesses were hampered and students could not attend schools and colleges.
Birgunj
The poor in remote villages of Bara faced an acute shortage of food supply during the three-day banda. Worst hit were the families of daily laborers.
“We were forced to stay without food,” Basudev Majhi of Auraha said. He complained that the same party which he voted in last election was now responsible for forcing him and his family to live without food.
The same situation was faced by a dozen other Musahar families in Auraha-2. While some ate dry corns, the others cooked jungle shrubs to feed their children. They said that they did not even know why the banda was called.
Anti YCL said
am December 23 2009 @ 4:49 AM
what a hyppocrite maoaist. Click the news. IF you are common man you are not allowed to ride even cycle but if you are sister organization of Maoist, you can reserved the micro bus for election.
http://newsofnepal.com/detailnews.php?type=mahanagar&id=5606
Prem Gurung said
am December 23 2009 @ 4:56 AM
Eklavya Sharma ( Indian Dalal ), I have been seeing 65% comment you are writing here is looks like you are doing your job to spread propoganda against maoist, because you getting salary from your virus boss. How much are you getting? Will you be able to write here instead of writing your dirty comment? Nobody likes your comment coz we all know you are dalal of bhrastachari virus of our Nepal. Don’t waste your time here rather go to BIHAR, India, ok! Bull shit damn.
Ekalavya Sharma said
am December 23 2009 @ 6:56 AM
Premjee,
I wish I could have impudence to use same adjective you used to describe me. But neither my parents taught me to use such words to unknown strangers nor it is my nature to address those as “Dalal” whose opinion I disagree.
In my five grade book I read a story in which Lord Buddha said to an angry man who was condemning him with harsh words- anything that taker does not accept goes back to the giver. I don’t accept your words. Keep it up with you.
For your kind information, I don’t get anything to express what I feel. What my conscience says is what I write. I am person who believe in my two hands and hard work. I am among hundred thousands of other Nepalese who work over 50 hours, goes to some evening and weekend college, sends few save money back to home, come back worn out and exhausted in small apartment almost at midnight and sleep. In between these affairs sometimes I manage to stole some time to write what I feel. It’s against my morality to keep my house expense from money that comes from donation, ransom, robbery, loot and terrorizing people.
There was a time when I too was impressed with people like Baburam and your Maoist in my early teens when I used to see Baburam walking wearing worn out navy blue jeans and slipper in Naradevi and Bhurenkhel galli in the early 1990’s. All those leftwing guys, Baburam, Padma R Tuladhar, Malla K Sundar, appeared to me as living God walking in the city of Kathmandu. But no more. Now these people appear to me someone who is driven by his own greed, ambition and the most stupid ideology of the world. Their means are wrong so are their ends.
Prem, what a beautiful name. I pray my lord to make you use words as beautiful as your name to a stranger.
Raj said
am December 23 2009 @ 9:59 AM
Eklavya,
I salute your thinking. I wish all Napalese people’s thinking like yours
aman said
am December 23 2009 @ 10:20 AM
All parties are pawns of indian grand design to capture Nepal. Now Maoist are openly saying that.
CAN NEPAL fight India…… Shyal le kaal khojna sahar paschha vanya jastai ho.
India is Only?? Neighbor of Nepal. Its in benefit of Nepal to be friend not foe. Once Nepal is developed We will automatically gain our pride then we can expect respect. Being world’s poor nation, we can just bark like dog. No body cares.
aman said
am December 23 2009 @ 10:23 AM
Nepal ma manchhe ko kaam nai k chha ra Vid ma samel hunu bahek.
mandeep neupane said
am December 23 2009 @ 12:23 PM
katai yo mawobaadi haru ko desai palaayen garaaune niti ta hoina kinaki uniharule sadhai nepali janatalaai k vanne gareka chhan vane bharat bistarwadi ho tesaile yesle nepal laai nilna khojadaichha tara ahile uniharu aafaile bharat laai nilnna vaneka ta hoinan?
yo kurole balla mawobaadi ko sachha charitra ujagar vaakochha!!!!!!!!! thanx prachanda dhilai vani timile aafno kaalo rup dekhai chodeu hagi!!!!!!!!!!!!!!!!!!
satya said
am December 23 2009 @ 2:12 PM
Ekalavya Sharma, you are great. You dare to say what you feel. We, most of the nepalese, even can not speak what they think and feel.
Please keep it up and bare in mind that there are people who read and appreciate your expressions. There are, of course, few who want to shut you up.
सम्यक said
am December 23 2009 @ 5:53 PM
तमाशेहरू भीड जुटाउनुलाई सफलता मान्छन् ।
कान्छा छोराहरू बाउलाई घुर्कि लाउँछन्
र चोकबाट राष्ट्रवादको फलाको हाल्छन्
चौबीस घण्टा, निजि सेनाको घेरामा बाँचेर
नागरिक सर्वोच्चताको जोक सुनाउँछन्
बन्दूकले जनता तर्साएर , आतंकको सन्त्रासमा
कब्जा गरिएको जनमतको दुहाइ दिन्छन्
तिनलाई के थाहा ?
बन्दको सफलता
झण्डाको लाठोमा हैन
मान्छेको मनबाट आउनु पर्ने हो
हातको ढुङ्गा र खुँडा देखेर हैन
नदेख्दै पनि आउनु पर्ने हो ,
हे नागरिक सर्वोच्चताका प्रलापीहरू हो
नागरिक भएर त हेर !
हतियार र हिंसालाई मनबाट
फालेर त हेर
रगतको आहालमा पौडेर
शान्तिपाठको नाटक
कति गरिरहनु
चोकबाट तमासेको डमरू
कति बजाइरहनु
अब त
परिहास पनि रोदन बनिसक्यो
तमाशा पनि सस्तो बनिसक्यो ।
Samyak said
am December 23 2009 @ 8:05 PM
नेपाली कहावतले भन्छ:
टोक्ने कुकुरहरू भुक्दैनन् र भुक्नेहरू टोक्दैनन्
तमाशेहरू काम गर्दैनन् , काम गर्नेहरू तमाशा गर्दैनन्
sharma said
am December 24 2009 @ 12:01 AM
maobadi jhunda aatankakari ko sachha rup
I agree with Eklavya …hats off to u bro…naramro sabak sikayau “patthar le hannelau fulle hanera “
bhalakusari said
am December 24 2009 @ 6:15 AM
ज्या या पु (ज्यापू=मिहिनती ) को खेतमा शितले कुहयेको डुकू सागको पातहरु सोरेर काठको ठेकीमा जबरजस्त गुन्द्रुक बनाऊंन खांदेको जस्तो कबिता !
कबिताको नाममा मुसलधारे बेइजत !
pacific said
am December 24 2009 @ 8:08 AM
सम्यक कबिले काठमांडू जस्तो ठाउमा झंडाको लाठो र ढुंगाले मान्छे बोलाको रे ! कस्तो बासी भात- बासी भात जस्तो कुरा गरेको लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा जस्तो दिमाग भएको मानवले ??
त्येत्रो लाखौ मान्छेलाइ लाठो र ढुंगाले घिच्यायेर ल्याएर जम्मा पारेपछि ति सबै त्यस्तै-त्यस्तै लाखौ पीड़ितहरु एकै ठाउमा जम्मा भएपछि ल्याउनेमाथी जाई लाग्नु पर्ने नि ??? त्यसमा पनि सेना आफ्नै खल्तिमा, सशस्त्र आफ्नै गोजिमा, पुलिश आफ्नै कन्तुरमा !
अनपढ़ हुम्लेलीपनि चेतन भई सकेका छन अब ! यस्ता पान्दुरे शब्दका
जाल-झेल नखेलम महा-कबी ज्यू !
http://dcnepal.myphotoalbum.com/view_photo.php?set_albumName=album249&id=dsc07030
extended said
am December 24 2009 @ 8:46 AM
====> तमाशेहरू भीड जुटाउनुलाई सफलता मान्छन् ।
यिनै तमाशेहरुले ज्यांन थापेर फ्रंट-लाइनमा छाती थापेपछि सुत्केरीको औषधिको दुमोड़ो झ्वाम गर्न पाए ति नरसिंगहरुले !
पोलिस्टरको पाइंट र पुषको जाड़ोमा खद्दरको सर्ट लगाउने टपरेहरु बिशाल बज़ार झीर्न पाए ! अब तिनै तमासेहरुले कित्ता चेन्ज गरेपछि ति आतंकारी भएका छन !
====> चोकबाट राष्ट्रवादको फलाको हाल्छन्
रत्न पार्क, रानी पोखरी र भोताहिटी चोकबाट प्रजातंत्रको गायेत्री मन्त्र फलाक्दा, ज्ञानेंद्रले बेतको लठठी टाउकोमा झ्याम हान्दा जनता छेक्न नआयेपछि तिनै प्राइभेट सेनाको गेंडा मोल्न गएको समाचार गूगलमा अझै भेटिंछ !
====> चौबीस घण्टा, निजि सेनाको घेरामा बाँचेर
तुलसी गिरीको सेनाले यी भ्रष्ट र चोर संसद्बबादीहरुलाई चिसो छिंदीमा सुताउदा, येही निजी सेनालाई थानकोट पुलिस चौकीमा हमला गर्न लगाएर
ज्ञानेंद्रको स्थानीय निकाएको चुनाब असफल गर्न लगाएका होइनन ? मिस्टर गुदपाकले अहिले स्लोक ठोक्छ !
====> कब्जा गरिएको जनमतको दुहाइ दिन्छन्
भोटे कुकुरको जतिपनि गीदी रहेनछ ! संसारका करीब ७ – ८ हजार बिदेशी चुनाब पर्वेक्षेकहरु नेपाल भर निरिक्षणमा गएका थिए ! कसैले जनमत कब्जा भयो भनेर बक्तब्य दिएको छैन !
हुंदा हुंदा उप-चुनाबमा समेत एक थप सिट जितन सफल भयो माओबादी र त्यसमा पनि भ्रष्टहरुको गुरु पूर्व प्रधान मंत्रीले पहिला जितेको चुनाब क्षेत्रबाट !
terenam said
am December 24 2009 @ 10:12 AM
देशको ढुकुटीमा त जाल-झेल, चोरी-चकारी, डकैती आफुलाई पायेक पर्ने गरि नियम र कानून नै बनाएर गरे यी लुटेराहरुले !
अब हुंदा-हुंदा कबिता जस्तो साहित्यमा पनि जाल-झेल र फटाई !
सम्यक said
am December 24 2009 @ 11:52 AM
मान्छेको अस्मितालाई देखी नसहेर
प्रताडनाको जो आदी थियो
जसले कल्पनातीत नरहत्याको
मृत्यु भोज मनाएरे जीवन बाँच्यो
नरमुण्डको मालामा रमाएर
नरभक्षी विचारको मादकतामा
जसले हर्दम, पर्वहरू मनायो
जुगुप्साको हदसम्म
मानवता बिरूद्धको
अपराध कर्ममा
जसले कीर्तिमान धारण गर्यो
जसले केवल असहमतहरूको
विनाशमा आफ्नो पराक्रम लेख्यो
हिजोको हिंसाको थोक व्यापारी ऊ
भेडाको छाला ओढेर उसको जमातसंग
आज नाम फेरेर बुद्ध बनेका छन्
वर्ग र विभेदमा टालो हाल्नेहरू
जात र गोत्रवादको पादरी बनेका छन्
बुद्ध बन्न, झुसे टाउको खुइलाएर
यत्रतत्र देखापरेका छन्
रगतको खेलमा रमाउनेहरू
चोंगा बेरेर शहर पसेका छन्
आवरण फेरेर शहर पसेका छन्
हाडफोरा गिद्धहरू र धूर्त शिकारी ब्वाँसाहरू
साधुको भेषमा मन्दीर पसेका छन्
शरीरभरि खरानी घसेका छन्
हिजो, विचार सहन नसकेर
हत्या र विनाशको जुनून बोक्नेहरू
आज मसिहाको आसनमा बसेका छन्।
हिजो , बम बारूद र गोलाका भरमा लुटेर खानेहरू
आज खुलेआम धम्काएर खान थालेका छन्।
लूटेराहरू लुटेर खान्छन् , ती तुलसी गिरी, गच्छेदार, ज्ञानेन्द्र, गिरिजा , प्रचन्डे वा पाखण्डे ने किन नहुन । आतंककारी र रक्तपिपासु जतिसुकै कित्ता परिवर्तन गरे पनि , उसको रगतको नशा सुसुप्त बन्ला हराउन्न । हिजो ऋषीकेश र धिरेन्द्र शाहलाई दरबारको दुत बनाएर दरबारसंग लगन गाँठो गाँसेर, गाउँका पार्टी समर्थक कार्यकर्ता मार्नेहरूले , दरबारका लिखाजुम्रा सबैलाई आफ्नै सगोत्री मान्थे र वीरेन्द्रको वंशनासमा टाउको खुइलाएर सद्गतिमा लाग्ने माओ-चाओ कर्म गरेरै गणतन्त्रवादिता साबित गरेकै हुन क्यार । ज्ञानेन्द्रले सत्ता लिँदा , अब पार्टीलाई प्रतिबन्धित गरी ‘हामीलाई ( माओवादी) सत्ता बक्स हुने मर्जी भा’छ’ कामरेडले नै बकेका हुन् । बाउरामलाई भारतीय विस्तारवादको चाटुकार साबित गराएर, आलोककै ( यानपर्साद गौतम) गतिमा पुराएर मार्ने तानाबाना बुनिएकै हो । पछि इण्डियाले सबैलाई कर्यापच्याप पारेर नेपाली सेनालाई बुझाउने धम्कि र दबाब दिएपछि मात्र ,बाउरामलाई रिहा गराई भारतको सल्लाह अनुसार १२ बूँदे दिल्ली सम्झौता कांग्रेस र एमालेसंग गरिएकै हो। लडाईँ गररै सत्ता जितेको हो वा कब्जा गरेको हो भने कसको भद्रो हेरेर सम्झौतामा सही गरेको हो त नि ? जितेका भए एकलौटी लिँदा भैहाल्छ किन सडकमा प्रलाप बकेर तमाशा देकाउन पर्यो र , जित्नेले सत्ता संसारभर लिएकै छन् , यहाँ पनि सक्नेले लिए भैहाल्छ, क्यार ! शान्ति सम्झौता भएपछि पनि ६,७ गुणा बढी सेना देखाउन सकेकोमा जेल लाएको टाउको र स्टालिन जुंगामा मस्कारा मारेकै हो , शक्तिखोर वान्तामा ।
पार्टीहरूले भ्रष्टाचार गरकै हुन् । तर माओवादीले पनि खरबौँको सम्पत्ति लुटेकै हो ।देशव्यापी चन्दाको धन्दा शान्तिको उपक्रम चलिरहँदा पनि जारी नै छ । नियम कानून र देशको व्यवस्था मान्न नपर्नेले , झन शान्ति सम्झौतापछि त ७ गुणा बढी छापामारको नाममा राज्यकोषबाट समेत रकम थोकमा बिुजैकै छन् । उसले पनि हिंसात्मक युद्दमा कति खायो कति पचायोको फाँटबारी कहीँ दिएको त छेन क्यारे ! अहिलेको नेपालमा सबैभन्दा ठूलो आर्थिक उद्योग नै माओवादी हो ।एक पटक फार ईष्ट्रन इकोनोमिक रिभ्यूद्वारा अल कायदा पछिको सबैभन्दा धनी आतंककारि संगठन भनिएको माओवादीको आर्थिक बाहेक कुनै उद्देश्य नै छैन । धनमाथिको कब्जा र लोभ नै यसको अहम् उद्धेश्य हो । यसको लूट र धनको साम्राज्यको कुनै सीमा छैन । अरूले छिटपुट खाए होलान् , तर अर्गनाइज्ड क्राइमको सरगाना माओवादी कम्युनिष्टको छलछाम, हिंसा र कुत्सित उद्देश्यको बारेमा लेख्न थाले शास्त्र बन्छ । अहिलेलाई यत्ति ।
सम्यक said
am December 24 2009 @ 12:06 PM
अनि
नागरिक सर्वोच्चता चहनेले , हतियार र यसको प्रभावमा मच्चाइने दादागिरीबाट सबैभन्दा पहिला आँफुलाई मुक्त गर्नुपर्यो । कसाहीको कर्म गरेर अहिंसाको पाठ पढाउनु झूट र कायरता हो । वर्तमान नेपालमा आफ्नै हतियार र हतियारधारीको भरमा प्राण वायु अडिएको पार्टी माओवादी मात्र हो , अरू हतियारदारी जत्था त गुण्डागर्दी र लूटेरा नै भैहाले ।
जनता वा नागरिकको सर्वोच्चताका लागि आँफूले हतियार र छापामार ज्यूँका त्यूँ राखेर गरिने अरू कुनै प्रहसन पत्यार लाग्दो हुन सक्दैन । जनता निर्भय र स्वतन्त्रतासहित जम्मा वा बेला हुन पाइने परिस्थिति खडा गर्न सकियोस् अनि हेर्न सकिन्छ शालिकराम जमरकट्टेलहरूको सामर्थ्य कत्तिको रहेछ । हैनभने ‘जिसका लाठी उसका भैँस’ । हिजो दक्षिणका माइबापको कृपादृष्टिमा जम्मा गरिएका बन्दुक भोलि तिनै माइबापले अर्कालाई लिन दिँदैनन् भन्ने पो कसरी ?
त्यसैले हतियार र जत्थाका भरमा नागरिक सर्वोच्चताको राग नउरालौँ , यसलाई व्यवहारमा अपनाऔँ , सबै कुरा आँफै ठेगान लाग्नेछन् ।
सम्यक said
am December 24 2009 @ 12:10 PM
नागरिक सर्वोच्चताको रिहर्सल:
गोरखा, २०६६ पुस ९ – एकीकृत नेकपा माओवादीका कार्यकर्ताको आक्रमणमा परि तरुणदलका महासचिब पुष्प पराजुली सहिति २२ जना घाईते भएका छन् । काठमाण्डौबाट गोरखा आउने क्रममा तरुणदल चढेको गाडीमा सदरमुकामको हरमटारी चोकमा बुधबार राति १२ बजे घेरा हाली माओवादी कार्यकर्ताले कुटपिट गरेका हुन् ।माओवादीको कुटाईबाट घाईते भएका २२ जनाको स्थानीय स्वास्थ्यसंस्थामा उपचार भैरहेको छ । घाईते मध्यै सबैको अनुहार र टाउकोमा चोट लागेको प्रहरीले जनाएको छ । प्रहरीको अनुसार घाईते सबैको अबस्था सामान्य रहेको छ । घाईते भएकामध्ये महासचिब पराजुली केन्द्रीय सदस्य कृष्ण बसेल र कांग्रेस निकट काठमाण्डौमा बसोबास गर्ने गोरखाका युवाहरु रहेको पार्टी कार्यालयले जनाएको छ ।
गत मंगलबार गोरखा तरुणदलका सचिब धुर्व पन्तमाथी माओवादी कार्यकर्ताले गरेको आक्रमणको बिरोधमा आज जिल्ला बन्द गर्न उनीहरु आएका हुन् ।
‘माईक्रोबस रोकेर एक्कासि तोडफोड गर्न थाले, चारैतिरबाट ढुङा, ईटा र डाठी बजार्न थाले’ महाससिचब पराजुलीले टेलिफोनमा भने, ‘माईक्रोभित्रनै रहेको अबस्थामा आगो लगाउन लाग्दा प्रहरीले आफूहरुलाई उद्धार गर्यो ।’ आक्रमणपछि उनीहरुलाई प्रहरीले जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा लगेर राखेको थियो । सुरक्षाको कारण देखाउदै प्रहरीले कार्यालयभित्रनै घाईतेहरुको उपचार गरेको थियो ।
सम्यक said
am December 24 2009 @ 12:19 PM
नागरिक सर्वोच्चताको रिहर्सल:
अझै पनि रुकुमेली पत्रकारहरू मनोवैज्ञानिक त्रासमा छन् । उनीहरू समूहमा खुलेर कुरा गर्नसमेत हिच्किचाइरहेका छन् । धम्की र त्रासको दबाबमा परेकी पत्रकार बिष्टले घटनाको अघिल्लो साँझ आधा दर्जन सहकर्मीहरूलाई फोन गरेर ‘डर लागेको’ बताएकी थिइन् । महासंघका सहसचिव तेजकुमार शर्मासहितका पत्रकारहरू उनको डेरामै पुगेर ‘धम्कीबाट नडराउन’ ढाडस दिएर फर्केका थिए ।
स्थलगत र आक्रमणको शैली हेर्दा पत्रकार बिष्टमाथि सुनियोजित ढंगले आक्रमण गरिएको देखिन्छ । आक्रमणकारीहरूले कलम भाँच्ने, ल्यापटप फुटाउने, लेख्ने हातका औंलाहरू ब्लेडले चिर्ने र कागजपत्र च्यातेकाले उक्त समूह पत्रकार बिष्टले गरेको पत्रकारिताप्रति आक्रोशित थियोे भन्ने बुझ्न गाह्रो छैन । सञ्चारमन्त्री पोखरेलको कार्यक्रममा एकीकृत माओवादीका कार्यकर्ताहरूले लगाएका उत्तेजक एवं गालीगलौंचसहितको नाराबाजी, त्यसको टिप्पणी गर्दैै बिष्टको प्रकाशित लेख, लगत्तै आएको धम्की र आक्रमण एउटै शृंखला हुन् ।
सम्यक said
am December 24 2009 @ 12:24 PM
राष्ट्रवादको गजडी प्रलाप:
‘लिडरसिप समिट’ मा दिल्ली पुगेर भारतको अन्धभक्ति गर्ने, ‘पाकिस्तानी आईएसआईले हामीलाई हतियारको प्रस्ताव गरेको थियो तर हामीले मानेनौं’ भन्दै भारतीय भूमिबाटै भारतलाई रिझाउने, रातिराति भारतीय दूतावास धाउने र पत्रकारले फेला पारेपछि ‘आज सातौं चोटीमा तपाईंहरूको एम्बुसमा परें’ भन्दै खिसिक्क हाँस्ने, भारतसँग सम्बन्ध सुधारिदेऊ भन्दै एकजना जुनियर राजनीतिकर्मीको ( अमरेश सिंह) डेरा-डेरा चहार्ने या कुनै भारतीय प्रोफेसरलाई ( एसडी मुनी) बेला-कुबेला गुहार्ने माओवादी नेताहरूले चर्को राष्ट्रवादी कुरा गर्न सुहाउँदैन । ओलम्पिक समापनमा भएको चीन भ्रमणलाई महान् ‘राष्ट्रवादी’ कदम भनेर गरिएको दाबी विमानस्थलमा ओर्लंदा नओर्लंदै ‘मेरो पहिलो राजनीतिक भ्रमण त भारतमै हुन्छ’ भनेर हावा भएको तथ्य प्रत्येक नेपालीको सम्झनामा छ । प्रधानमन्त्रीका रूपमा पुष्पकमल दाहालको भारत भ्रमण १४ वर्षअगाडिको स्व.मनमोहन अधिकारीको भन्दा के मानेमा नयाँ र राष्ट्रिय हितमा कति अग्रगामी थियो भन्ने कुरा पनि प्रत्येक नेपालीले हिसाबकिताब गरेको छ ।
भन्नुको तात्पर्य हो- माओवादीको निम्ति ‘राष्ट्रवाद’ र ‘भारतीय विस्तारवाद’ को विरोध राजनीतिक स्टन्टको विषयभन्दा बढी बन्न सकेको छैन । खास राजनीतिक घटनाक्रमबाट प्रभावित भएर चर्को विरोध गरे पनि माओवादीको राष्ट्रवाद खोक्रो छ । आफ्नै अयोग्यताको कारण सरकारबाट बाहिरिनुपरेको आक्रोशमा ‘विदेशी प्रभु’ को विरोध गर्ने माओवादी नेताहरू दस महिनाअघि ओहदाको प्रमाणपत्र पनि नबुझाउँदै तिनै ‘प्रभु’ का दूत माओवादीकै सरकार बन्नुपर्छ भन्दै भाषण गर्दै थिए भन्ने तथ्य सम्भिmन पनि चाहँदैनन् । नौ महिने सत्ताबाट बहिर्गमनपछि मात्रै राष्ट्रवादको बोधिसत्व प्राप्त हुनु विडम्बनापूर्ण छ । राजनीतिमा दोहोरो मापदण्डको र आँखामा दोषी चस्माको उपचार कसरी गर्न सकिन्छ ?
साभार
कान्प्रतिपुर) प्रदिप ज्ञवाली
khokrodharaprawah said
am December 24 2009 @ 1:13 PM
Well said bhalakusari,
ज्या या पु (ज्यापू=मिहिनती ) को खेतमा शितले कुहयेको डुकू सागको पातहरु सोरेर काठको ठेकीमा जबरजस्त गुन्द्रुक बनाऊंन खांदेको जस्तो कबिता !
कबिताको नाममा मुसलधारे बेइजत !
Anti YCL said
am December 24 2009 @ 9:31 PM
सम्यक , कविताको लागि धन्यबाद/ एक एक सब्द एक एक line एकदम सत्य र यथास्तिथिबादी छ/ एस्तै कविताहरु अरु पनि प्रस्तुत गर्दै जानुस/ यिनीहरुले sabailaii tika bista jasto akraman garna sakdaina/ nirdhakka bhayara lekhnus/
khokrodharaprawah said
am December 25 2009 @ 1:16 AM
मान्छेको अस्मितालाई देखी नसहेर
प्रताडनाको जो आदी थियो
जसले कल्पनातीत नरहत्याको
मृत्यु भोज मनाएरे जीवन बाँच्यो
नरमुण्डको मालामा रमाएर
नरभक्षी विचारको मादकतामा
जसले हर्दम, पर्वहरू मनायो
######
गाउ गाउमा निसस्त्र जनताका पर पनि नसरेका १०-११ बर्ष मात्र टेकेका छोरीहरुलाई बलात्कार गर्ने खैरो वस्त्रधारीलाइ यी कबिको भालु-भुत्ते कलमले के छुन्थ्यो र ? बिचारी मैना सुनुवारलाइ जिउदै गाड्ने खैरो बस्त्रधारीको त्यो जंगी बाहुहरुको गुन-गानमा कबिता खोलेर नै लेख्नु नि ! भैरव नाथमा ४९ हतियार-लेस नेपालीहरुको फल-मासु सुकुटी बनाएर खानेहरुलाई यी भालु-भुत्ते कबि घर-पालुवा रक्सि सप्लाई गर्थे कि क्या हो ?? रोमियो र किलो-सेरोमा गरिब नेपालिहरुलाई शंका कै भरमा छाला झिकेर बोसोमा नुन-खुर्सानी दल्दा यी टट्टू कविको भ्रष्ट हातहरुमा कोडी लागेको थियो ? अहिले खुब गायेत्री मन्त्र ठोक्छ !
khokrodharaprawah said
am December 25 2009 @ 1:27 AM
वर्ग र विभेदमा टालो हाल्नेहरू
जात र गोत्रवादको पादरी बनेका छन्
#######
मन्दिर छिर्ने जनजाती र दलितलाइ खुट्टा भाच्ने, गाउ निकाला गर्ने यी ठाडो टिके बाहुन र घोप्टे काजिहरु आफ्नो अमानबिये दुस्साहसमा साम्प्रदायिकता देख्दैनन ! बहु जाति, बहु धर्म, बहु भाषा र बहु संस्कृति भएको मुलुकमा सबैको समान अधिकार संबिधानबाट नै स्थापित गर्नु पर्छ भन्दा साम्प्रदायिकता हुन्छ यी भुत्ला नभएको श्यालहरुलाई ! राज्यको एकात्मक शक्तिको साथै, पितृले खाने पिण्ड र काट्टोको पनि भाग-बन्दा होला कि भन्ने डर छ यी चिप्ले कीराहरूलाई !
Anti YCL said
am December 25 2009 @ 5:40 AM
Hats off to you Mr Samyak. What a realiatic and sattirical poetry. Keep coming and dont give a ratash to the people who couldnt digest your sharp words.